เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 383 ท้องฟ้าพร่างดาวอันสงบ ไพ่ตายสุดท้ายของเซี่ยอวิ๋นเซียว!
ในเวลาเดียวกัน เย่ปู้ฝานกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในสนามรบอีกแห่ง
มันสวมอาภรณ์ทิพย์งดงาม ใบหน้าสง่างามและเปี่ยมเมตตา ดวงตาทั้งสองหลุบปิด แต่ยังแผ่ความกรุณาไร้ขอบเขต สวมมงกุฎประดับมณี โดยมีแก้วมณีเจิดจรัสอยู่ตรงกลาง แสงส่องประกายเจิดจ้า มือทั้งสองประทับมุทราอย่างแผ่วเบา เมฆมงคลโอบล้อมรอบกาย บนเมฆมีดอกบัวผลิบาน ใต้เท้าเหยียบฐานบัว เบื้องล่างคือธรรมธาตุอันไร้ขอบเขต
เย่ปู้ฝานฮึกเหิมด้วยจิตต่อสู้ ภายในร่างตอนนี้มีโลกฝันร้ายขนาดเล็กที่หลีอินติดตั้งไว้ หรือก็คือพื้นที่ฝึกฝนของเขา พลังงานไร้ขอบเขตหลั่งไหลออกมา ห่อหุ้มร่างด้วยแสงสีครามเข้ม กระบี่ยาวในมือโบกสะบัด ทุกการโจมตีแม่นยำอย่างยิ่ง ระหว่างปราณกระบี่กระเพื่อมไหว เขากลับเสมอกับพระโพธิสัตว์ได้!
“ฮ่า ๆ พวกหลวงจีนหัวโล้น! ในโลกต่างมิติฉันตามหาร่องรอยพวกแกไม่เจอ คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่นี่! เอาชีวิตมา!”