เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 384 ความเงียบสงัด
ความสามารถของเทียนจ้าวส่วนใหญ่มาจากดวงอาทิตย์บนฟ้า ขอเพียงดวงอาทิตย์ไม่ดับ มันก็มีพลังงานไม่รู้จบและคืนชีพได้ไม่จำกัดครั้ง
แต่ตอนนี้หัวของมันกลับถูกเหมียวเมี่ยวเมี่ยวบิดหลุด แล้วหิ้วไว้ในมืออย่างไม่ใส่ใจ
เหลือเพียงเยว่ตู๋คนเดียว เหมียวเมี่ยวเมี่ยวไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย
“เอาละ มีคำสั่งเสียอะไรอีกไหมเมี้ยว? อืม...เล่าได้ว่าเมื่อก่อนแกเป็นเทพมารตนไหน ฉันจะได้กลับไปรายงานพี่ลู่เมี้ยว”
เหมียวเมี่ยวเมี่ยวโยนศีรษะของเทียนจ้าวขึ้นไปในอากาศตามสบาย เมื่อเร่งความเร็วถึงมัค 50 มันก็กลายเป็นแสงไฟวาบหนึ่งในพริบตา หายลับไปสุดขอบฟ้า
เยว่ตู๋กัดฟันแน่น มันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยแบบนี้
ทั้งที่พวกมันมีเทพอยู่สามตน แต่ละตนก็แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าผู้ควบคุมอันสมบูรณ์แบบ แล้วทำไมสุดท้ายถึงยังลงเอยเช่นนี้?
มันไม่ยอมรับ!
“แกคิดว่าฆ่าฉันได้แน่หรือ? อย่าเพิ่งได้ใจไป! ถ้าฉันใช้ความสามารถหนี แกไม่มีทางรั้งฉันไว้ได้!”