เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 ความร่วมมือ
การคิดจะสร้างระเบียบขึ้นมาบนซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เป็นเรื่องเพ้อฝันในสายตาของทุกคน
แต่นี่คือความฝันของเขา
เขาเกิดและเติบโตบนซากปรักหักพัง ไม่เคยอิ่มท้องจริง ๆ สักครั้ง รอบตัวมีแต่อสุรกายกับผู้เอาชีวิตรอดที่หิวโหยจนตาแดง มีเพียงความตายที่คอยติดตามราวเงาตามตัว
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ดูเหมือนทุกคนจะหมดหวังไปแล้ว ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ต่อให้เป็นคนใกล้ชิดที่คุ้นเคยที่สุดก็กลายเป็นอาหารได้
คนเหล่านี้มีชีวิตอยู่ก็เพียงเพื่อให้มีชีวิตต่อไป
ตอนที่เขาพูดว่า “ฉันอยากเปลี่ยนทุกอย่าง อยากสร้างโลกที่ทุกคนได้กินอิ่ม ไม่ต้องทะเลาะกันจนหัวแตกเพียงเพื่อแย่งมอสสักคำหรือเห็ดสักดอก นี่คือความฝันของฉัน!” คนรอบตัวต่างมองเขาด้วยความสงสัย
แม้แต่น้องชายเพียงคนเดียวของเขายังถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ความฝันคืออะไร?”
ความฝันคือ…อะไร?
เจ้าเมืองมองซากปรักหักพังตรงหน้าด้วยความงุนงง ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร