เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 เจ้าเมืองนครหนู
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของข่งปิงค่อย ๆ เลื่อนไปจับมีดสั้นตรงเอว ส่วนอีกมือยังคีบเนื้อย่างในจานกินอย่างไม่แสดงท่าที
มุมร้านอาหารตกอยู่ในความเงียบอย่างน่าประหลาด ตัดกับผู้คนรอบข้างที่ดื่มเหล้าพลางตะโกนโหวกเหวกอย่างชัดเจน
ชายชุดดำไม่เร่งร้อนอะไร แค่นั่งเงียบ ๆ บนเก้าอี้ตรงข้ามข่งปิง ไม่พูดสักคำ
ชิงโย่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มือที่กำลังกินเนื้อก็ชะงักค้างกลางอากาศ เธอมองพี่ข่งปิง แล้วมองชายลึกลับในชุดคลุมที่นั่งอยู่ข้างตัว แววตาดูหวาดกลัวเล็กน้อย
แต่พอนึกได้ว่าพี่สาวซ่านโม่อยู่ข้างตัว เธอก็วางใจขึ้นมานิดหน่อย แล้วกินเนื้อนึ่งในจานต่อ เพียงแต่ดวงตากลมโตคู่นั้นยังเหลือบมองตุ๊กตาตรงหน้าเป็นระยะ
เมื่อเนื้อในจานของข่งปิงใกล้หมด เธอจึงวางมีดสั้นที่ใช้หั่นเนื้อลง ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มแล้ว
“ใต้เท้าเจ้าเมือง ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ นะ ตาและหูของคุณกว้างขวางจริง ๆ ฉันเพิ่งเข้ามาในเมืองก็ถูกคุณพบแล้ว”