เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 สังหารหนอนเศียรมนุษย์
ตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกต เสี่ยวไป๋ก็เดินไปถึงขอบอาณาเขตฝันร้ายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ดวงตากลมโตจับจ้องแมลงด้านนอก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ตอนที่เหมียวเมี่ยวเมี่ยวหันไปมอง เธอก็พบว่าแมวขาวตัวนี้มีหนอนเนื้อตัวมหึมาอยู่ในมือ กำลังจะยัดเข้าปาก ราวกับจะกินของน่าขยะแขยงนั่นลงไป
เห็นดังนั้น เธอก็เร่งฝีเท้าไปถึงข้างเสี่ยวไป๋ แล้วตบหนอนตัวนั้นกระเด็นลงพื้น
“เธอเป็นเด็กเล็กหรือไง? อย่าเห็นอะไรก็เอาเข้าปาก เดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก เมี้ยว!”
เสี่ยวไป๋หดคอ มองหนอนเนื้อตัวใหญ่ที่ตกอยู่บนพื้นด้วยความเสียดายนิด ๆ
เมื่อก่อนของแบบนี้เป็นของอร่อยหายาก เป็นของขึ้นชื่อของแถบนี้เลยนะ ตอนนี้กลับกินไม่ได้แล้ว
ทำได้แค่ยืนมองหนอนบนพื้นเปลี่ยนเป็นพลังงานสีแดงสายแล้วสายเล่า ก่อนจะถูกสิ่งนุ่มนิ่มใต้เท้าดูดซับไป
เธอเหลือบมองไปทางหลีอินอย่างน้อยใจ
ไม่ให้ฉันกิน แต่เธอกลับกินอย่างไม่สะทกสะท้านเลยนะเมี้ยว ฉันก็พูดอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ชีวิตฉันอยู่ในมือเธอล่ะ?