เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 ความทรงจำของเทพมารเจ็ดเศียร
พอหลีอินพูดขึ้นมา เหมียวเมี่ยวเมี่ยวก็ฉุกคิดขึ้นได้ ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ
เทพมารกว่าร้อยตนมารวมตัวกันในโลกนี้ หากอ้างอิงจากการขุดค้นทางโบราณคดีเมื่อหลายพันปีก่อนและคำบอกเล่าของเซวียนหยวนเสวี่ยลั่ว พวกมันคงตีกันจนเละไปหมดแล้ว ไม่มีพื้นที่ผืนไหนเหลือสมบูรณ์ แต่บรรยากาศที่นี่กลับกลมเกลียวอย่างน่าประหลาด
ไม่ว่าจะเป็นเทพมารหินเนื้อที่หลีอินเคยเจอก่อนหน้านี้ หรือหนอนเศียรมนุษย์ เทพมารภูเขาไฟและเทพมารโคลนตม ต่างก็อยู่ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสงบ ไม่มีใครล่วงล้ำอีกฝ่าย
“เธอสงสัยว่ามีพลังบางอย่างเข้ามาแทรกแซงนิสัยของพวกมันหรือเมี้ยว?”
หลีอินพยักหน้าเล็กน้อย “พลังแบบนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือของลัทธิมารได้แน่ ถ้าควบคุมเทพมารได้ทีเดียวหลายร้อยตน แล้วพวกมันจะมาหลบอยู่ที่นี่ทำไม? คงออกไปยึดครองโลกทั้งใบตั้งนานแล้ว”
“แต่เทพมารออกไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอเมี้ยว?”
“ข้างนอกก็มีอยู่ไม่ใช่เหรอ? ยัยโง่”
“จริงด้วย”
หลีอินยื่นมือไปแตะขอบมิติของป่าหมอก ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็หักชิ้นหนึ่งออกมา วางไว้ในมือแล้วพินิจดูอย่างละเอียด รู้สึกว่ารูปร่างคุ้นตาอยู่บ้าง