เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 หนอนเศียรมนุษย์
ตอนจัดการเผ่าบริวารพวกนี้ ตวนมู่ซงไม่ใช้แม้แต่ความสามารถเกราะดำ สวมเพียงชุดยางก็อัดจนพวกมันหนีหัวซุกหัวซุน
เผ่าบริวารของเทพมารเจ็ดเศียรน่าจะมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง พวกมันส่งเสียงเป็นพยางค์ประหลาดไม่หยุด ดูเหมือนอยากสื่อสารกับตวนมู่ซง แต่ความเกลียดชังที่ตวนมู่ซงมีต่อพวกมันไม่ได้ด้อยกว่าเทพมารเจ็ดเศียรเลย เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น เจอตัวไหนก็จับฆ่าตัวนั้น
การมีอยู่ของเขาดูเหมือนจะกดข่มเผ่าบริวารพวกนี้ไว้ ต่อให้อยากหนีก็ทำไม่ได้ แผ่นเกราะอักขระบนตัวจะดึงพวกมันเข้ามาหาตวนมู่ซง แล้วถูกซ้อมตาย
ตอนที่กำลังจะฆ่าพวกมันหมด เหมียวเมี่ยวเมี่ยวก็ขยับตัวเข้ามาห้ามตวนมู่ซง
“พอแล้วเมี้ยว เหลือไว้สักสองสามตัว เอาไว้รวบรวมข้อมูล”
สถานการณ์ของเทพมารเจ็ดเศียรไม่เหมือนกับเทพมารแมว อย่างไรเสียเทพมารแมวก็อยู่ในมือพวกเธอ ข้อมูลชัดเจน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลัทธินอกรีตทั้งสอง ฆ่าเผ่าบริวารให้หมดก็ไม่มีปัญหา
แต่เทพมารเจ็ดเศียรเป็นเป้าหมายที่พวกเธอกำลังสืบหาอยู่ มีโอกาสรวบรวมข้อมูลก็ต้องไม่ปล่อยให้เสียเปล่า