เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 267 เธอก็จะแข่งขันอย่างยุติธรรมด้วยเหรอ?
หลีอินนั่งบนโซฟา ถือแก้วนมอุ่น ๆ ฟังเสียงหัวเราะของครอบครัวสามคน แล้วรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
ราวกับเวลาย้อนกลับไปตอนเด็ก ๆ ทุกอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ฉินโหยวยังคงเป็นเด็กที่ร่าเริงมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเด็กผู้ชาย ส่วนบ้านของเธอก็ยังมีอ้อมกอดแสนอบอุ่นรอให้เธอกลับไป
“เสี่ยวอิน ดื่มนมอีกหน่อย อย่าเลือกกิน เข้าใจไหม? ไม่งั้นสูงไม่ขึ้นจริง ๆ ด้วย”
แม่ของฉินโหยวนั่งลงข้างหลีอินอย่างเป็นห่วง ยื่นมือมาบีบแขนที่ผอมบาง แล้วลูบผมของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เด็กคนนี้อายุห่างจากลูกสาวของเธอแค่ปีเดียว ฉินโหยวก็เตี้ยอยู่แล้วเมื่อเทียบกับเด็กทางเหนือ ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวอินที่ไม่ได้เจอกันมานานจะตัวเล็กน่าทะนุถนอมยิ่งกว่าอีก
ทำเอาเธอเป็นห่วงขึ้นมาด้วย
พ่อของฉินโหยวรู้สึกแปลก ๆ เด็กหนุ่มจอมซนที่เคยซนพอ ๆ กับลูกสาวตัวเอง กลายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กขนาดนี้ ความต่างทำให้เขาทำใจยอมรับไม่ค่อยได้
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาคิดคือ ลูกเขยของฉันหายไปแล้ว…