เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 189 ตื่นรู้
เสียงตวาดดังมาจากข้างหน้า “โหยวเมิ่ง! หลับในห้องเรียนแล้วยังกล้าตะโกนโหวกเหวกอีก ไปยืนหลังห้องเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง พบว่าทุกคนกำลังมองเธอ บางคนยังหัวเราะกลั้น ๆ
“โหยวเมิ่ง! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือ? ไปยืนหลังห้อง! ไม่อย่างนั้นจะเรียกผู้ปกครองมา!”
เสียงตวาดของอาจารย์ดังก้องไปทั่วห้องเรียน แต่หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตามีเพียงความงุนงง
โหยวเมิ่ง? ครูกำลังเรียกฉันหรือ? ฉันไม่ได้ชื่อหลีเมิ่งหรือ? ไม่สิ…หลีอิน?
หลีอินคือใคร?
หญิงสาวค่อย ๆ หันมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ราวกับมีผ้าบาง ๆ คลุมใบหน้าของทุกคน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เห็นหน้าตาพวกเขาไม่ชัด
ทุกอย่างดูไม่จริงเอาเสียเลย ราวกับกำลังดูหนังความละเอียดต่ำ แม้จะอยู่ในนั้น แต่เธอก็รู้ชัดว่าตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้