เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 188 จมดิ่ง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร พ่อมายืนอยู่หลังโซฟา ดวงตาสองคู่จ้องหน้าเธอเขม็ง ราวกับหลุมดำสี่หลุมที่ค่อย ๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอ
หลีอินอยากพูด แต่กลับพบว่าตัวเองขยับไม่ได้ ข้างหูมีเสียงหึ่งแหลมบาดแก้วหูดังขึ้น ใบหน้าพ่อแม่คล้ายถูกเงามืดปกคลุมจนมองสีหน้าของพวกท่านไม่ออก
เงามืดแผ่ขยายออกเรื่อย ๆ ปกคลุมร่างทั้งร่างและห้องทั้งห้อง…
หลีอินยังคงขยับไม่ได้ เสียงหึ่งข้างหูยังดังต่อเนื่อง หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่ตอนนี้ในหัวมีความคิดเดียว คือต้องบังคับให้ร่างกายขยับให้ได้!
เธอออกแรงทั้งหมดเพื่อขยับนิ้วมือ ในที่สุดหลังจากพยายามอย่างหนัก นิ้วมือก็ขยับเล็กน้อย
การขยับครั้งนี้เหมือนเปิดสวิตช์ ร่างกายกลับมาควบคุมได้ในที่สุด!
เธอลืมตาโพลง สูดหายใจหอบถี่ แสงแดดจากนอกหน้าต่างส่องเข้ามาในห้องนอน จนเธอแทบลืมตาไม่ขึ้น
เพดานที่คุ้นเคย ห้องที่คุ้นเคย…