กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188
ไม่ทันไร ผมเผ้าของเจี่ยงอีอวิ๋นก็ถูกทึ้งจนกระเซอะกระเซิง บนใบหน้ามีรอยแดงเพิ่มขึ้นมาอีกหลายจุด ดูน่าสมเพชเวทนายิ่งนัก
“ถุย! กำพืดอะไรกัน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบรรพบุรุษบ้านเจ้าจะเกิดมาเป็นขุนนางแต่กำเนิด บิดาเจ้าเกิดมาก็เป็นอัครเสนาบดีเลยหรือไร!”
เฉียวสืออี๋ราวกับแมวป่าที่ถูกแหย่จนโกรธเกรี้ยว ขนลุกชันไปทั้งตัว ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างถมึงทึง
ดูถูกนางยังพอทำเนา เพราะเคยเป็นบ่าวไพร่ ตกอยู่ในสถานะทาสชั้นต่ำมาก่อน
แต่มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกครอบครัวของนาง!
กำพืดบ้าบออะไรกัน ไม่มีปัญญาไปตะคอกใส่พี่ใหญ่ ก็เก่งแต่มาเห่าหอนใส่นางตรงนี้
แล้วมันต่างอะไรกับพวกที่ชอบข่มเหงคนอ่อนแอกลัวคนเข้มแข็งกันเล่า?