กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189
เฉียวชียังคงไม่ตอบคำ
อินเหยียนถิงกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อลึก
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าช่วงเวลานี้เขาต้องทนทรมานมาอย่างไร
วันละสองครั้งที่ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ราวกับถูกแล่เนื้อพันครั้ง ทรมานจนวิญญาณสั่นสะท้าน
ความเจ็บปวดรุนแรงนี้เพิ่มขึ้นทุกวัน วันแล้ววันเล่า แม้แต่ไป๋ชิงที่จงใจฝังเข็มระงับความเจ็บปวดให้ก็ยังไร้ผล
“เจ้ามีเงื่อนไขอะไร เสนอมาได้เต็มที่”
ก้นบึ้งดวงตาของอินเหยียนถิงเย็นเยียบ สายตาที่ทอดมองมาเหน็บหนาวเสียดกระดูก
เฉียวชีไม่ได้ใส่ใจนัก ต่อให้เย็นเยียบแค่ไหนก็แช่แข็งคนให้ตายไม่ได้
นางปรายตามองเขาตรงๆ ก่อนจะเอ่ยถามคำถามของตน