กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154
ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง เฉียวจิ่วสะอึกสะอื้นด้วยความปวดใจ
คนที่ถูกจับไปขุดแร่ในภูเขา ไม่ได้รับการปฏิบัติเยี่ยงมนุษย์แม้แต่น้อย
วันๆ ต้องขุดแร่หามรุ่งหามค่ำ ข้าวปลาไม่อิ่มท้อง เสื้อผ้าไม่พอให้อบอุ่น ไม่รู้ว่ามีคนต้องอดอยากหนาวตายไปมากเท่าใด
เพราะกลัวว่าจะหลบหนี บนเท้าจึงยังล่ามโซ่ตรวนไว้ หากเฉื่อยชาแม้เพียงนิดก็จะถูกทุบตีอย่างบ้าคลั่งไม่ยั้งมือ
คนที่ถูกจับไปที่นั่น มักทนอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งปี
นางควรดีใจที่มาทันเวลา หากช้ากว่านี้ไปอีกไม่กี่วัน เกรงว่าท่านปู่ท่านย่าคง...
“กินข้าวเสียหน่อยเถิด สองวันมานี้เจ้าแทบไม่ได้กินอะไรเลย”
ในห้องส่วนตัว หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมยกอาหารมาเต็มโต๊ะ เฉียวชีกินไปเพียงเล็กน้อยตามใจชอบ