กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152
จูฉานแข้งขาอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้น ครั้นได้สติก็ร้องตะโกนว่าถูกใส่ร้าย โขกศีรษะลงกับพื้นดังลั่นจนเลือดซึมออกมาในเวลาอันรวดเร็ว
ฮูหยินจูกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งก่อนจะเป็นลมหมดสติไป จูเยวี่ยผวาเข้ากอดผู้เป็นมารดาด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลรินเป็นสาย
พลันได้สติจึงคุกเข่าคลานเข้าไปแทบเท้าเฉียวจิ่วเพื่ออ้อนวอนขอชีวิต
“ท่านหญิง ผู้แซ่จูรู้ผิดแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงได้ล่วงเกินท่านหญิง...”
“คุมตัวไป”
ใบหน้าของเฉียวจิ่วไร้ความรู้สึก ชูป้ายคำสั่งของฮ่องเต้พลางออกคำสั่ง
แม้รองแม่ทัพรักษาชายแดนจะรู้สึกทนดูไม่ได้ ทว่ายังคงโบกมือสั่งให้คนเข้าจับกุมคนทั้งจวนสกุลจู จากนั้นจึงนำป้ายมาปิดผนึกจวนไว้