กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54
“ท่านอะไรของเจ้า เรียกเถ้าแก่สิ!”
ลวี่ซื่อฟาดฝ่ามือลงบนศีรษะของลวี่เสี่ยวชุนหนึ่งที
ลวี่เสี่ยวชุนจึงรีบเอ่ยเรียกเถ้าแก่
“พวกท่านจะไปไหนกันหรือ”
มิใช่ว่าลวี่ซื่อบอกว่าลวี่เสี่ยวชุนจะรอจนใกล้สิ้นปีถึงค่อยกลับหรอกหรือ
“เฮ้อ น้องเฉียวคงได้ยินเรื่องในเมืองมาบ้างแล้ว จวนเฉิงมีคนตายไปตั้งมากมายโดยไม่รู้สาเหตุ เสี่ยวชุนบ้านข้าทำงานอยู่ในจวนเฉิงพอดี ข้ากลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย เลยให้ลาออกจากงานนั้นแล้วพากลับบ้านเสียตอนนี้เลย……”
ลวี่ซื่อพล่ามไม่หยุด ส่วนลวี่เสี่ยวชุนกลับแอบลอบมองเฉียวชี
จากนั้นก็กระซิบถามข้างหูมารดา
“ท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าเถ้าแก่ท่านนี้ดูคุ้นหน้าชอบกล นางชื่อแซ่อะไรหรือ”