กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52
เหลาอาหาร
เฉียวชีให้หลงจู๊พานางไปพบเสี่ยวเอ้อ
หลังจากโบกมือไล่คนอื่นออกไปแล้ว ก็ยัดตั๋วเงินทั้งสิบใบใส่มือเขา
“เจ้ากระโดดลงไปช่วยคน ย่อมไม่อาจปล่อยให้ต้องเสียน้ำใจ อีกฝ่ายเดิมทีไม่อยากจะจ่าย แต่ข้าทวงมาให้เจ้าแล้ว เก็บเอาไว้ให้ดีเล่า”
ไม่ว่ากับใคร เรื่องบางเรื่องก็ต้องพูดจาให้กระจ่างชัด
แม้ว่าการช่วยทวงเงินให้เขาจะเป็นเพียงเรื่องที่นึกขึ้นมาได้ชั่วคราวก็ตาม
อย่างไรเสียก็เป็นเงินที่เป่ยเยว่เกอจ่าย ความแค้นระหว่างนางกับสองคนนั้นไม่ได้ขาดเหลือแค่เงินจำนวนนี้อยู่แล้ว
เสี่ยวเอ้อที่ยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงถูกตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงฟาดเข้าใส่จนมึนงงไปหมด
นี่คือตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงงั้นรึ? ไม่ใช่หนึ่งร้อยอีแปะหรอกหรือ?