เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 506 รหัสลับระฆังหมอก
หอนาฬิการ้างของโรงงานนาฬิกาเมืองหลงฟานดูเหมือนข้อนิ้วที่ขาดวิ่นและขึ้นสนิมท่ามกลางสายหมอก ผมปีนขึ้นไปตามบันไดเหล็กขึ้นสนิม สารเรืองแสงลูมินอลในฝ่ามือส่องแสงเรืองสีน้ำเงินหม่นตอนตีสามเจ็ดนาที นั่นคือร่องรอยการไต่ขึ้นไปของคราบเลือด ลมบนดาดฟ้ายอดหอคอยพัดกลิ่นสนิมเหล็กคลุ้ง พัดเส้นผมยาวของโจวอวี่ถงผู้ตายจนแผ่สยายเป็นรูปพัด ใต้ผิวหนังตรงต้นคอด้านหลังของเธอมีรอยจ้ำสีเขียวอมม่วงเลือนราง รูปร่างคล้ายใบแปะก๊วยที่ม้วนงอ
“การแขวนคอห้อยหัวทำให้หลอดเลือดของศพขยายตัว รอยตกสู่เบื้องต่ำของเลือดรวมตัวอยู่ที่กระหม่อมและรยางค์ส่วนบน” ผมใช้ตลับเมตรวัดระยะห่างของรอยรัด “เชือกไนลอนพันรอบคอสองรอบ ไขว้เป็นรูปเลขแปด นี่คือร่องรอยการรัดคอที่เป็นการฆาตกรรมอย่างชัดเจน แต่ที่แปลกก็คือ...”
ผมเปิดเปลือกตาของผู้ตาย ความขุ่นมัวของกระจกตาบ่งบอกว่าความตายผ่านไปเกิน 14 ชั่วโมงแล้ว “เมื่อคำนวณตามเวลา ตอนที่เธอถูกฆ่า หลินเสี่ยวเซี่ยยังไม่ถูกนำศพไปทิ้งที่ตึกร้าง ฆาตกรจัดการเหยื่อสองรายในคืนเดียวกัน”