เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 507 ภาพสะท้อนในกระจก
แสงเย็นเยียบในห้องเก็บศพสาดส่องร่างของโจวหมิงในเวลาบ่ายสองโมงสิบเจ็ดนาที ผมสวมถุงมือยางสองชั้น ใช้มีดผ่าตัดกรีดหลอดเลือดดำที่ข้อมือของเขาไม่มีปฏิกิริยาขณะมีชีวิตรอยตกสู่เบื้องต่ำของเลือดคงที่อยู่บริเวณด้านหลัง ความขุ่นมัวของกระจกตาสอดคล้องกับลักษณะการตาย 12 ชั่วโมง แต่เมื่อผมใช้แหนบคีบโคนลิ้นของเขาขึ้นมา เฉินซืออวี่ก็คว้าข้อมือผมไว้กะทันหัน “พี่ฉินด้านในฟันกรามซี่ในของเขามีผงสีทอง”
นั่นคือแผ่นทองคำเปลวเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.1 มิลลิเมตร แนบสนิทอยู่ตรงรอยบุ๋มของเคลือบฟัน เมื่อนำไปตรวจใต้เครื่องแมสสเปกโทรมีเตอร์แบบพกพาหน้าจอก็ปรากฏสูตรเคมีที่คุ้นเคยสายหนึ่ง โซเดียมเพนโทบาร์บิทาลยาสลบที่ออกฤทธิ์เร็ว มักใช้ในการการุณยฆาต
“การแกล้งตาย” หลินเทายกไฟตรวจที่เกิดเหตุส่องไปที่โพรงจมูกของโจวหมิง “ปลายขนจมูกมีรอยไหม้เกรียม เป็นลักษณะเด่นของการสูดดมละอองเอทิลีนไกลคอล เขาฉีดยาสลบตอนตีหนึ่ง อาศัยอุณหภูมิต่ำของตู้แช่ชะลอสภาพศพแข็งทื่อแล้วใช้ผงสีทองลวงให้พวกเราเข้าใจผิดว่าเขามีส่วนร่วมในการสร้างหมอกพิษ” เขาชี้ไปที่ด้านในตู้แช่ศพทันควัน ตรงนั้นมีรอยมีดผ่าชันสูตรสลักการนับถอยหลังเอาไว้ ยามจื่อ-300