เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 505 หมอกปริศนาใบแปะก๊วย
สายหมอกแรกหลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลงฟาน หนาทึบราวกับน้ำหมึกที่ละลายไม่ออก
มือของผมที่ถือมีดผ่าชันสูตรชะงักค้างกลางอากาศ จ้องมองรอยรัดตรงลำคอของศพหญิงนิรนามตรงหน้า เลือดคั่งใต้ผิวหนังเป็นสีแดงคล้ำ ขอบแผลมีรอยฟกช้ำเป็นหยักฟันปลาขนาดเล็ก นี่ไม่ได้เกิดจากเชือกไนลอนทั่วไป แต่ดูเหมือนเชือกปีนเขาที่ทำจากวัสดุผสมมากกว่า เล็บของผู้ตายตัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดปกติ มีเพียงด้านในของนิ้วนางข้างขวาที่มีรอยแผลเก่ารูปครึ่งเสี้ยว คล้ายกับถูกของมีคมบางอย่างกรีดบาด
“ตรวจที่เกิดเหตุเสร็จแล้ว” เสียงของหลินเทาดังมาจากด้านหลัง แฝงกลิ่นชื้นของดินหลังฝนตก “ขอบหน้าต่างฝั่งตะวันออกชั้นสามของตึกร้างมีรอยถลอกใหม่ บนกรอบหน้าต่างมีเส้นใยสีดำติดอยู่สองสามเส้น สันนิษฐานเบื้องต้นว่าคนร้ายทิ้งไว้ตอนแบกศพเข้ามา ในถังขยะชั้นล่างพบเศษเชือกขาดครึ่งท่อน แกนเชือกมีคาร์บอนไฟเบอร์ ตรงกับรอยรัด”