เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 46 หมายล่าฆาตกรใต้แสงเคลือบ
เสียงสัญญาณเตือนของพิพิธภัณฑ์เมืองหลงฟานฉีกผ่านท้องฟ้ายามเช้าวันศารทวิษุวัต รถของฉินหมิงบดทับใบอู๋ถงที่ร่วงเกลื่อนพื้น ก่อนเบรกกะทันหันหน้าประตูอาคารจัดแสดงด้านข้าง ภายในแนวกั้น เจ้าหน้าที่บรรยายสาวกำลังกอดเศษกระเบื้องร้องไห้สะอึกสะอื้น บนบัตรพนักงานของเธอพิมพ์ชื่อว่า
“เถาเสี่ยวเล่อ” ซึ่งแซ่เดียวกับเถาหราน “ตอนตีสาม กล้องวงจรปิดขัดข้องกะทันหัน” ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์เช็ดเหงื่อเย็น “พอพวกเราไปถึง ชามพอร์ซเลนกระดูกลายผีเสื้อในโซนจัดแสดงราชวงศ์หมิงก็—”
“ไม่ใช่การโจรกรรม” ฉินหมิงย่อตัวลง ไฟฉายส่องสว่างไปยังอักษรเลือดบนกระจกตู้จัดแสดง “เพลิงเตาเผายังมิเคยมอดดับ นิ้วมือที่สิบเอ็ดตื่นขึ้นในน้ำยาเคลือบ”
ลายมือนั้นใช้น้ำยาเคลือบเครื่องเคลือบกระดูก ภายใต้หลอดอัลตราไวโอเลตปรากฏเม็ดกระดูกนิ้วมือขนาดเล็กละเอียด “ฆาตกรจงใจทิ้งเศษกระเบื้องไว้ แต่ละชิ้นล้วนตรงกับหมายเลขเหยื่อในคดีหลี่เหริน”