กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 11 ความลับแห่งเครื่องเคลือบกระดูก
สายฝนฤดูใบไม้ร่วงของเมืองจิ่งเต๋อเจิ้นหอบกลิ่นฝาดของดินเครื่องเคลือบมาด้วย รองเท้าหนังของฉินหมิงเหยียบผ่านถนนแผ่นหินสีเขียว พื้นรองเท้าเสียดสีกับเศษกระเบื้องจนเกิดเสียงแผ่วเบา ผู้แจ้งเหตุเป็นช่างฝีมือชรา นิ้วมือที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวจากน้ำยาเคลือบสั่นเทาขณะชี้ไปยังบ่อน้ำโบราณ “คุณตำรวจ ในบ่อมีคนลอยอยู่… ไม่สิ เป็น ‘มนุษย์เครื่องเคลือบ’!”
ชาวเมืองที่มามุงดูยืนล้อมปากบ่อจนแน่น เสียงกระซิบกระซาบปะปนกับเสียงกว้านหมุน ลำแสงจากไฟฉายของหลินเทาแทงทะลุผิวน้ำ เผยใบหน้ามนุษย์สีขาวเขียวราวเครื่องเคลือบขาวน้ำเงินสะท้อนอยู่ก้นบ่อ ผิวเรียบลื่นดุจเคลือบกระเบื้อง ปลายผมพันด้วยน้ำยาเคลือบสีน้ำเงินโคบอลต์ ลอยเป็นลวดลายประหลาดอยู่ในน้ำ
“กู้ศพขึ้นมาก่อน ระวังอย่าให้ผิวชั้นนอกเสียหาย” ฉินหมิงนั่งยอง ๆ ลง ปลายนิ้วลากผ่านตะไคร่น้ำบนขอบบ่อ ก่อนพบเศษกระเบื้องฝังอยู่ในรอยแยกของหิน ใต้สีเคลือบมีแนวกระดูกปรากฏเลือนราง “ต้าเป่า เอาเครื่องเอกซเรย์แบบพกพามา โครงกระดูกของศพนี้มีความหนาแน่นผิดปกติ”
ห้องชันสูตรชั่วคราวในฌาปนสถานเมืองเก่า