กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 10 รุ่งอรุณแห่งวจีแห่งกระดูก
ชั้นใต้ดินที่สามของศูนย์นิติเวชเมืองหลงฟาน หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบวูบไหวท่ามกลางใยแมงมุม รองเท้าหนังของฉินหมิงเหยียบผ่านฝุ่นที่สะสมมานานยี่สิบปี พื้นรองเท้าเสียดสีกับกระเบื้องปูพื้นรูปทรงฟันเฟืองจนเกิดเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา ห้องตัดต่อยีนสิบสองห้องเรียงรายอยู่สุดทางเดิน หยดน้ำที่เกาะพราวบนกระจกของห้องกำลังไหลรินไปตามแนวแกะสลักกระดูกผีเสื้อ—สิ่งนั้นคือ “แคปซูลเวลา” ที่ฮั่วฉี่หมิงฝังไว้ในสิบสองเมือง และบัดนี้ทั้งหมดได้มารวมกันอยู่ที่นี่
“เหล่าฉิน หมายเลขห้องตรงกับผงเกล็ดบนกระดูกผีเสื้อ” ต้าเป่าถือกระดูกนิ้วมือสิบสองชิ้น แต่ละชิ้นเรืองแสงเป็นสีต่างกันภายใต้หลอดอัลตราไวโอเลต