บทที่ 10: รีบไปโรงเรียน

บทที่ 10: รีบไปโรงเรียน

ปัง!

โทรศัพท์โนเกียที่ปกติเธอหวงแหนร่วงหลุดจากมือโดยไม่รู้ตัว กระแทกพื้นจนฝาหลังเปิดออก แบตเตอรี่กระเด็นออกไป

หน้าจอโทรศัพท์ดับลงพร้อมกัน เสียงครูประจำชั้นก็ขาดหายไปกลางคัน แต่หลินหว่านหนิงกลับเหมือนไม่ทันสังเกต

เธอรู้สึกหน้ามืดตาลาย

ตอนนี้เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย โลกทั้งใบดูเหมือนกำลังส่งเสียงหึ่งอยู่ข้างหู แม้แต่เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ยังฟังดูไม่ชัดเจน

แล็ปท็อปในห้องนอนยังเปิดสว่างอยู่

ข้อความแจ้งว่าคะแนนถูกปิดบังตรงกลางหน้าจอยังคงค้างอยู่นิ่ง ๆ ราวกับเป็นมุกตลกที่สวรรค์ตั้งใจเล่นกับเธอ

วันที่เธอรอคอยมานานขนาดนั้น

เธอกับพี่สาวฝ่าฟันมาด้วยกันตั้งหลายปี พยายามกันแทบตายก็เพื่อวันนี้