บทที่ 9: หลินหว่านหนิง

บทที่ 9: หลินหว่านหนิง

ตอนนี้ขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวจางๆ แล้ว

บริเวณชายขอบเขตเมืองเก่าทางตอนใต้ของเมืองหลินเจียง มีอาคารเก่าเตี้ยๆ ผุพังเรียงรายอยู่แถวหนึ่ง ในห้องเช่าเก่าซอมซ่อแห่งหนึ่ง มีเด็กสาวที่หน้าตาเหมือนหลินหว่านซูทุกกระเบียดกำลังหลับตานอนอยู่บนเตียง

โครงหน้าของเธอแทบจะถอดแบบมาจากหลินหว่านซู แต่ความรู้สึกที่มอบให้คนอื่นกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ระหว่างคิ้วและดวงตาของเธอมีความเย็นชาและหยิ่งทะนงติดตัวมาแต่กำเนิด แม้ยามหลับก็ยังให้ความรู้สึกเข้าถึงได้ยาก ตรงข้ามกับความอ่อนโยนของหลินหว่านซูอย่างสุดขั้ว

เพียงแต่คิ้วที่ขมวดแน่นกับลมหายใจถี่กระชั้นในตอนนี้ บ่งบอกว่าเธอหลับไม่สนิทนัก

จู่ๆ หลินหว่านหนิงก็ลืมตาพรึ่บ แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง

“พี่สาว!”

เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ หน้าผากกับแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

ความฝันเมื่อครู่นี้สมจริงเกินไป