ตอนที่ 120 ฤดูใบไม้ร่วงคือเขา ฤดูร้อนก็ยังเป็นเขา

ตอนที่ 120 ฤดูใบไม้ร่วงคือเขา ฤดูร้อนก็ยังเป็นเขา

คืนวันเสาร์ช่วงต้นเดือนมิถุนายน

เสิ่นซื่อฉิงนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะน้ำชา วางคางเกยขอบสมุดวาดรูป ในมือถือดินสอสีพลางวาดเป็นวงกลมบนกระดาษแบบเรื่อยเปื่อย

วงกลมพวกนั้นซ้อนทับกันเบี้ยวไปบูดมา แทบไม่ต่างจากอารมณ์ของเธอตอนนี้เลย อยากออกไปเที่ยวข้างนอก แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนดี

เธอนอนคว่ำอยู่ตรงนี้มาพักใหญ่แล้ว

สมุดวาดรูปเปิดไปหลายหน้า แต่ละหน้าลงเส้นไว้แค่ไม่กี่ทีก็นึกไม่ออกว่าจะวาดอะไรต่อ

จะวาดใบอูถงก็ดูธรรมดาเกินไป จะวาดดอกจื่อเถิงก็ซับซ้อนไปหน่อย พอจะวาดต้นหลิวริมลำธารก็ดันคิดถึงต้าหวงขึ้นมา ปลายดินสอค้างอยู่กลางอากาศอยู่นานสองนานก็ไม่ยอมจรดลงไปสักที

เธอวางดินสอสีลง พลิกตัวนอนหงายมองเพดานอยู่บนโซฟาด้วยความรู้สึกเคว้งๆ