ตอนที่ 119 ดอกไม้มีวันโรยรา แต่ความรู้สึกไม่มีวันจางหาย

ตอนที่ 119 ดอกไม้มีวันโรยรา แต่ความรู้สึกไม่มีวันจางหาย

ต้นเดือนมิถุนายน ต้นอู๋ถงใต้ตึกแผ่กิ่งก้านใบเต็มที่จนเขียวชอุ่มเป็นมันวาว โบกไกวเบา ๆ ไปตามลมค่ำ

เสียงจั๊กจั่นร้องระงมตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แม้ฟ้ามืดแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เหยียนชิวนั่งเขียนนิยายอยู่ที่โต๊ะหนังสือ เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังกิกกักเป็นจังหวะ ไม่ช้าและไม่เร็ว

หน้าเอกสารบนจอเลื่อนผ่านไปหลายหน้าแล้ว เคอร์เซอร์ตรงท้ายย่อหน้ายังคงกะพริบเป็นระยะ