ตอนที่ 8 พูด

ตอนที่ 8 พูด

ครั้งแรกที่เหยียนชิวออกเสียงเป็นคำที่มีความหมายได้ชัดเจน เกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

วันนั้นอากาศไม่ดี ข้างนอกหน้าต่างฝนตก เม็ดฝนกระทบหลังคากันสาดดังเปาะแปะๆ

ต้าหวงนอนหมอบอยู่ในบ้านหมาตรงระเบียง เอาคางเกยขาหน้า มองน้ำฝนที่หยดลงมาจากชายคาอย่างเบื่อหน่าย

สวี่เหวินซานกำลังเด็ดผักอยู่ในครัว เสียงก๊อกน้ำดังซ่าๆ ส่วนเหยียนสิงโจวกำลังเปิดหาข้อมูลอยู่ในห้องทำงาน เสียงพลิกกระดาษดังสวบสาบ ปนไปกับเสียงฝนเหมือนเสียงกล่อมเบาๆ

เหยียนชิวนั่งอยู่บนเบาะคลานในห้องนั่งเล่น ตรงหน้ามีบล็อกไม้กองอยู่ ส่วนเสิ่นซื่อฉิงนั่งอยู่ตรงข้าม กำลังพยายามยัดบล็อกไม้ทรงกลมลงในช่องสามเหลี่ยม

ยัดไม่เข้า

เธอลองไปสามครั้ง เปลี่ยนมุมทุกครั้ง แต่ก็พลาดทุกครั้ง

คิ้วเล็กๆ ขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ปากยื่นออกมา ดูท่าใกล้จะหงุดหงิดเต็มทีแล้ว

เหยียนชิวมองอยู่ข้างๆ ก็อดลุ้นแทนเธอไม่ได้