ตอนที่ 7 สัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ

ตอนที่ 7 สัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ

ตอนอายุได้หนึ่งขวบหนึ่งเดือน เขาก็ปลดล็อกความสำเร็จระดับมหากาพย์ขั้นที่สองในชีวิต นั่นคือการยืนเดินสองขา

ที่จริงจะเรียกว่า “เดิน” ก็ออกจะเกินจริงไปหน่อย

ถ้าพูดให้เป๊ะ ก็คือ “ปล่อยมือยืนทรงตัวนิ่ง ๆ ได้สามวินาที แล้วโซเซก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนจะจบลงด้วยท่าเอามือยันพื้นลงจอดอย่างปลอดภัย”

เส้นทางการเคลื่อนที่ตลอดรอบนี้ใกล้เคียงกับพาราโบลาคว่ำ จุดเริ่มต้นคือเบาะคลาน จุดสิ้นสุดก็คือเบาะคลาน จุดสูงสุดตรงกลางลอยพ้นพื้นประมาณสี่สิบเซนติเมตร

แต่เหยียนชิวก็พอใจมากแล้ว

ลองคิดดูสิ จากที่ทำได้แค่นอน มาเป็นพลิกตัวคว่ำได้ นั่งทรงตัวได้ คลานได้ จนกระทั่งเดินได้ เส้นทางวิวัฒนาการนี้เขาใช้เวลาไปหนึ่งขวบหนึ่งเดือน

บรรพบุรุษมนุษย์ใช้เวลาตั้งหลายล้านปีกว่าจะเปลี่ยนจากการคลานมาเดินสองขา แต่เขาใช้เวลาแค่ปีเดียว นี่สินะที่เรียกว่าอัจฉริยะ?

“ลูกเดินได้แล้ว! คุณ รีบมาดูเร็ว!” เสียงสวี่เหวินซานแหลมปรี๊ดจนแทบจะกลายเป็นเสียงหลง ทำเอาเหยียนสิงโจวที่กำลังก้มหน้าค้นข้อมูลอยู่ในห้องหนังสือตกใจจนปากกาหลุดมือ

ตอนที่เหยียนสิงโจวพุ่งพรวดออกมา รองเท้าแตะยังบินหลุดไปข้างหนึ่ง แล้วก็ทันได้เห็นลูกชายปล่อยมือจากขอบโซฟา เดินโซเซเตาะแตะไปกลางห้องนั่งเล่นได้สองก้าวพอดี