กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงยกมือดีดหน้าผากคนรักเบา ๆ “พูดอะไรของคุณ? เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลย จะอยู่บ้านเดียวกันได้ยังไง”
ถึงตอนแรกเขาจะคิดแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ยังถอยกลับมา เรื่องบางเรื่องทำผิดไม่ได้
โจวเฟยหย่าลูบหน้าผากที่ไม่ได้เจ็บอะไร “แต่คุณออกไปพักข้างนอกตลอดแบบนี้ก็คงไม่ดีมั้ง”
ทั้งเปลืองเงินทั้งเหงา ดูน่าสงสารไม่น้อย
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแนะนำอย่างจริงใจ “ไม่อย่างนั้นคุณซื้อบ้านสักหลังไหม? ซื้อหลังที่อยู่ข้างบ้านฉันก็ได้ ถึงตอนนั้นเราค่อยเจาะประตูเชื่อมกันตรงกำแพง”
“อีกอย่าง ลานบ้านหลังนั้นก็ติดถนนใหญ่ด้วย ถึงตอนนั้นจะทำอะไรก็สะดวก”
ยิ่งคิดโจวเฟยหย่าก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ใช้ได้ เธอเงยหน้าขึ้นทันที “ช่วงสองสามวันก่อน ฉันเหมือนจะเห็นคนมาดูบ้านนะ”