กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พี่ใหญ่โจวหันกลับไปมองด้านหลังผ่านหน้าต่างรถ หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่เขาคุ้นเคย ผู้คนก็เป็นคนที่เขาคุ้นหน้า
แต่พอมองลงไปจากตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ ทิวทัศน์กลับแตกต่างจากที่เคยเห็นโดยสิ้นเชิง
หัวใจของเขาทั้งตื่นเต้นและฮึกเหิม อดจินตนาการไม่ได้ว่า ถ้าต่อไปได้นั่งรถแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงดี
รถบรรทุกเป็นแบบสองแถวหน้า เสิ่นกั๋วเฉียงนั่งแถวหน้าเดียวกับคนขับ ส่วนพี่น้องบ้านโจวนั่งอยู่แถวที่สอง
“วันนี้จะไปถึงตัวเมืองได้ไหม” เสิ่นกั๋วเฉียงมองนาฬิกาข้อมือแล้วถาม
คนขับชื่อจ้าวเหว่ย เป็นชายวัยสี่สิบกว่าปีที่เพื่อนทหารของเสิ่นกั๋วเฉียงแนะนำมา เขาพูดน้อยมาก เพียงตอบว่า “ได้”
จู่ ๆ โจวเฟยหย่าก็พูดแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง “ช่างจ้าว แวะอำเภอซานหนิงได้ไหม ฉันอยากไปธนาคารถอนเงินหน่อย”