เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าชะงักไป สีหน้าที่แสร้งทำเป็นดุดันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ จากนั้นก็กลายเป็นเข้าใจ ก่อนจะเย็นชาลง
สุดท้ายเธอแค่นหัวเราะแล้วถามว่า “ใครบอกว่าเงินของฉันต้องเอามาให้พวกแกใช้?”
การเคลื่อนไหวของพ่อโจวกับแม่โจวที่กำลังจะทำงานต่อก็หยุดลงเช่นกัน ทั้งคู่มองสองอาหลานด้วยความตึงเครียด
พ่อโจวตวาดหลานชายคนโต “ต้าจู้ พูดกับอาแกแบบนี้ได้ยังไง! ห้ามพูดเหลวไหล”
แต่เด็กเปรตกลับรีบร้อนพิสูจน์ตัวเอง จึงตะโกนว่า “แม่บอก!”
“อาเป็นตัวขาดทุน เงินที่อาหามาได้ก็เป็นของบ้านโจวเก่าทั้งหมด ต้องเอามาให้พวกเราสองคนใช้!”
โจวเฟยหย่าถูกทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันยังไม่รู้เลยว่าเงินที่ฉันหาได้กลายเป็นของบ้านโจวเก่าตั้งแต่เมื่อไร”
เธอวางขนมปังไว้บนโต๊ะอีกตัวด้านในแผงร้านค้าโดยตรง แล้วจ้องเด็กสองคนอย่างเย็นชา