กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ต้าจู้วัย 8 ขวบแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันหน้าดำมืด “อา!”
เอ้อร์จู้วัย 5 ขวบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำมูก “อา!”
โจวเฟยหย่ามองเด็กทั้งสองอย่างรังเกียจและถามพ่อแม่บ้านโจวด้วยความหงุดหงิด “พวกเขาตามมาด้วยทำไม? ยังต้องแบ่งเรี่ยวแรงมาดูแลอีก!”
แม่โจวก็ถอนหายใจด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“ก่อนขึ้นรถ พี่สะใภ้ใหญ่ของลูกจับเด็กยัดขึ้นรถมาเลย เด็กสองคนก็เอาแต่บอกว่าอยากมาด้วย ช่วยไม่ได้จริง ๆ”
โจวเฟยหย่ากระทืบเท้าด้วยความโมโห “แม่ ถ้าเกิดพาเด็กสองคนมาด้วยแล้วทำหายขึ้นมาจะทำยังไง?”
พ่อโจวหิ้วกระสอบป่านใส่สัมภาระลงจากรถ “คนตั้งเยอะยังดูเด็กสองคนไว้ไม่ได้อีกหรือ? จะทำหายอะไร?”
พูดจบก็ยื่นกระสอบให้ลูกสาว “เอ้า เครื่องเล่นเทปไม่กี่เครื่องนั้น พ่อเอากลับมาให้แล้ว”