กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่ามีความหงุดหงิดอยู่ในใจ ตลอดทั้งวันจึงไม่ได้กลับไปที่แผงร้านค้าในตลาด แต่เดินวนเวียนอยู่ในมหาวิทยาลัยของเมือง
หลังจากขายผ้าพันคอที่เหลือจนหมด นาฬิกาดิจิทัลก็เหลือเพียง 3 เรือนเท่านั้น สองวันขายได้เงิน 1,200 หยวน
เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถไปเมืองหยางเฉิงเพื่อรับของมาขายอีกสักรอบได้แล้ว
พอหาเงินได้ ความหงุดหงิดก็จางหายไปเกือบหมดแล้ว แต่พอกลับมาถึงแผงร้านค้า ความรู้สึกไม่สบายใจก็เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง
พี่สามโจวกับเจ้าของแผงร้านค้าใกล้เคียงเริ่มสนิทสนมกันจนเรียกพี่เรียกน้องได้แล้ว แถมยังขายผักและรับเงินได้คล่องแคล่วมาก
เพียงแต่เงินทั้งหมดกลับถูกเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงของเขาเอง เวลาพูดจาก็ทำราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของแผงร้านค้านั้นเสียอย่างนั้น