กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าแปลกใจ “คุณคงไม่คิดจะมาเข้าพักที่เรือนรับรองใช่ไหม?” เขาไม่ได้กลับบ้านไปแล้วหรือ?
เสิ่นกั๋วเฉียงสีหน้าธรรมชาติ “คุณอยู่คนเดียว ถ้าเกิดเจอเรื่องเมื่อคืนอีกจะทำอย่างไร?”
ถึงจะถูกมองค้อน แต่โจวเฟยหย่ากลับรู้สึกดีใจอยู่บ้าง
ความรู้สึกที่มีคนใส่ใจและปกป้องอย่างเงียบ ๆ มันดีจริง ๆ
เธอเดาไว้ว่าตระกูลเสิ่นอาจไม่ธรรมดา แต่โจวเฟยหย่าไม่คิดว่าจะเป็นบ้านอยู่ในบริเวณใหญ่ที่มีป้อมยาม
เสิ่นกั๋วเฉียงหันกลับไปมองคนรักที่จู่ ๆ ก็หยุดยืน “คุณเป็นอะไรไป?”
โจวเฟยหย่ายิ้มแห้ง ๆ สองที “เอ่อ มาครั้งแรก น่าจะถือของขวัญมาสักหน่อยดีกว่านะ?”
“ไม่ต้อง…”
“พี่ใหญ่!”
เสียงปฏิเสธของเสิ่นกั๋วเฉียงดังขึ้นพร้อมกับเสียงผู้ชายที่ใสกังวานจากอีกทาง