กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเท่ากับวิ่งร้อยเมตร หวังจะช่วยคนรักที่ตัวเองพากลับบ้าน
แต่กลับกลายเป็นว่าคนรักออกเท้าได้เร็วกว่า แถมศัตรูยังอ่อนยวบจนแพ้อย่างน่าเกลียด เขาถึงกับไม่กล้าพูดอะไรอีก
คนอื่นก็ไม่คิดว่าจะจบแบบนี้ แม่เสิ่นรีบเข้าไปวางชายกระโปรงของหลานสาวลงแล้วพยุงเธอขึ้นมา
แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “สหายโจว ทำไมถึงตีคนตามอำเภอใจแบบนี้?”
หวงเป่าเหม่ยก็ได้สติ เจ็บหรือไม่เจ็บยังไม่ต้องพูดถึง เธอรู้สึกอับอาย! อับอายมาก!
โดยเฉพาะที่เกิดขึ้นต่อหน้าคนที่เธอชอบ เธอถึงกับซบลงในอ้อมอกของคุณอาแล้วร้องไห้โฮ
ครั้งนี้ไม่ต้องให้โจวเฟยหย่าแก้ตัว เสิ่นกั๋วเฉียงก็สวนกลับทันที “หวงเป่าเหม่ยลงมือก่อน ถูกตีก็สมควรแล้ว!”