กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงเม้มปากเล็กน้อย แล้วทุบไหล่เพื่อนทหารเบา ๆ พอประมาณ “ฉันรู้แล้ว”
จางหมิงเบิกตากว้าง “ผู้พันเสิ่น คุณ…”
เพื่อนทหารคนนี้ของฉัน คงไม่ใช่เพราะหาภรรยาไม่ได้มาตลอด เลยต้องยอมลดตัวเอาคนแบบนี้หรอกนะ?
เสิ่นกั๋วเฉียงยกมุมปากขึ้น “ตอนที่เธอหนีการแต่งงานออกจากบ้าน ฉันก็รู้จักเธอแล้ว วางใจเถอะ สถานการณ์ของเธอฉันรู้หมด”
แล้วก็ตบเพื่อนทหารอีกที “แต่ถึงอย่างนั้น ก็ขอบใจนายมาก จางหมิง!”
สองคนพูดกันจนเข้าใจแล้ว ก็คุยกันพลางเดินกลับมา
โจวเฟยหย่าไม่รู้ว่าสองคนนี้พูดอะไร แต่ก็รู้ว่าต้องเกี่ยวกับตัวเองแน่
พอเห็นเสิ่นกั๋วเฉียงสีหน้าปกติ เธอก็วางใจที่แอบยกขึ้นเล็กน้อยนั้นลง
ดีแล้ว สถานการณ์ไม่ได้แย่ไปกว่านี้