กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หวังเจี้ยนกลับเบิกตาโต “พี่ พี่พูดอะไรน่ะ? ผมเป็นหนี้พี่แค่สามร้อย ตอนไหนเป็นหนี้หกร้อย?”
โจวเฟยหย่ายืนพรวดขึ้น “หวังเจี้ยน ตอนนั้นนายบอกว่าให้ฉันพาไปตลาดค้าส่งเมืองหยางเฉิง แล้วนายจะให้ค่าตอบแทนหกร้อยหยวน”
“ตอนนี้หมายความว่าอะไร? ใช้เสร็จแล้วจะฆ่าทิ้งอย่างนั้นหรือ?” เธอโกรธจนหน้าแดง แทบอยากสะบัดมือตบเขาไปสองฉาด
หวังเจี้ยนร้องปฏิเสธ “พี่ ถ้าผมจะเบี้ยวจริง ๆ ผมก็พูดไปตรง ๆ ว่าไม่รู้จักพี่แล้ว”
“ผมยอมรับ ตอนแรกผมรับปากจะให้พี่หกร้อยหยวน แต่ที่เมืองหยางเฉิง ผมให้พี่ไปสามร้อยแล้วไม่ใช่หรือ?”
โจวเฟยหย่ารู้ว่าคนคนนี้หน้าด้าน แต่ไม่คิดว่าจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้
“สามร้อยนั้นไม่ใช่ค่าลำบากที่ช่วยนายเลือกนาฬิกาดิจิทัลหรือ?” ตอนนั้นเธออุตส่าห์ออกแรงช่วยแอบฟื้นสภาพใหม่ให้แทบตาย