กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“อ๊ะ!” โจวเฟยหย่าร้องออกมาด้วยความเจ็บ
เธอรู้สึกว่าฝ่ามือแสบร้อน มีเลือดกับดินเปื้อนอยู่บนนั้น ทั้งขาและอกก็เจ็บหนัก น้ำตาจะไหลออกมาแล้ว
เสิ่นกั๋วเฉียงยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง แล้ววิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความเป็นห่วงว่า
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ลุกขึ้นยืนได้หรือเปล่า?” แล้วก็อดพูดอีกประโยคไม่ได้ “คุณโตขนาดนี้แล้วทำไมยังเดินล้มอีก?”
โจวเฟยหย่าโมโหจนชกเขาไปหลายที ตะโกนว่า “ก็เพราะนายคนเดียวนั่นแหละ!”
“นายวิ่งอะไรของนาย? ถ้านายไม่วิ่ง ฉันจะวิ่งตามไหม? ถ้าฉันไม่วิ่งตาม ฉันจะล้มไหม?”
เสิ่นกั๋วเฉียงงงไปเล็กน้อย “คุณตีผมทำไม?” ตีมาก็ไม่เจ็บ แค่รู้สึกแปลก ๆ