เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หวงเป่าเหม่ยตกใจก่อนแล้วก็โกรธจัด ใบหน้าขาวผ่องเปลี่ยนเป็นแดงสลับซีด
เธอเองก็ร้อนใจ เสียงไม่เบากว่าเสิ่นกั๋วเฉียง “พี่กั๋วเฉียง ทำไมพี่พูดแล้วไม่เป็นคำพูดได้ล่ะ?”
“ก็คุณอากับลุงเขยบอกว่าพี่อยากให้เราสร้างครอบครัวด้วยกัน ฉันถึงได้คิดจะไปเมืองจิงเพื่อพบพี่”
“ตอนเจอพี่ที่อำเภอชางผิง ฉันยังคิดว่านี่คือพรหมลิขิต ตอนนี้ทำไมพี่กลับไม่ยอมรับล่ะ?”
เสิ่นกั๋วเฉียงยิ่งโกรธ “ฝันไปเถอะ ต่อให้ผมเป็นโสดทั้งชีวิตก็ไม่แต่งงานกับคุณ”
“ผมไม่เคยพูดว่าจะแต่งงานกับคุณ ใครบอกคุณก็ไปหาใครคนนั้น! ผมยังจำได้ดีว่าตอนนั้นคุณพูดอะไรไว้”
ตอนนั้นผู้หญิงคนนี้พูดไว้เต็มปากว่า ยอมแต่งงานกับหมูยังดีกว่าแต่งกับเขา เพื่อให้ถอนหมั้นได้สำเร็จ
ตอนนี้ทำไมกลับผิดคำพูดตัวเองเสียเอง? เธอคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่แค่คำว่าขอโทษคำเดียวก็ปลอบให้หายได้งั้นหรือ?