กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำอีก สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง เพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถหาเงินได้คนเดียวจนหมด
อีกทั้งยังมีค่าตอบแทน 600 หยวน อย่างแย่ที่สุดก็แค่หาตัวแทนจำหน่ายระดับล่างใหม่สักราย
เธอพูดต่อ “แต่เราต้องพูดให้ชัดไว้ก่อน”
สีหน้าหวังเจี้ยนดำครึ้มขึ้นเล็กน้อย นี่ 600 หยวนยังไม่พออีกหรือ ผู้หญิงคนนี้โลภเกินไปแล้วมั้ง
แต่โจวเฟยหย่ากลับคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง “ตกลงกันก่อน ฉันรับผิดชอบแค่พาคุณไปตลาดค้าส่งที่เมืองหยางเฉิงเท่านั้น”
“ส่วนการดูสินค้าเลือกสินค้า คุณต้องทำเอง การขนส่งไปกลับและความปลอดภัยฉันก็ไม่รับผิดชอบ ขาดทุนก็อย่ามาหาฉัน ที่ดีที่สุดเขียนหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรไว้”
พอได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ หวังเจี้ยนก็หัวเราะขึ้น “วางใจเถอะ แค่คุณพาฉันไปถึงตลาดค้าส่งก็พอ”