กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย ชั่วขณะหนึ่งเธอถึงกับสงสัยว่าผู้อำนวยการคนนี้ขึ้นมาเป็นได้อย่างไร
ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงวิกฤตของโรงงานหรือไง? ทำไมเขากลับมองเธอด้วยสายตาเหนียวหนึบ แถมหัวเราะน่าขยะแขยงขนาดนั้น?
เธออดไม่ได้ที่จะเตือน “ผู้อำนวยการคะ ผ้าที่โรงงานต้องส่งมอบน่ะ ลองไปดูที่ตลาดค้าส่งเมืองหยางเฉิงได้นะคะ”
“ที่นั่นตัวอย่างสินค้าครบ แถมราคาถูกด้วยค่ะ ถ้าไปตอนนี้แล้วส่งของกลับมา น่าจะทันเวลาส่งมอบ”
ผู้อำนวยการจูสะดุ้งกลับมาจากความเพ้อฝันจะเปลื้องผ้าโจวเฟยหย่า พอเอ่ยถึงการไปหยางเฉิงก็ลังเลขึ้นมา
“แต่หยางเฉิงมันไกลขนาดนั้น แถมถ้าหาผ้าห่มที่เหมาะไม่ได้ ก็ไม่เสียเวลาเปล่ากันหรือไง?”