กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเฟยหย่าไม่แม้แต่จะกินข้าวเช้า รีบวิ่งไปที่สหกรณ์เพื่อเอาผงสลอด
แต่ซ่งลี่ลี่กลับคว้าแขนเธอไว้ แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรยิ่งกว่าเคย
“น้องโจว เธอช่วยให้ป้าลูกพี่ลูกน้องของเธอส่งผ้าพันคอไหมบางมาอีกสักล็อตได้ไหม ฉันจะให้เธอเส้นละ 3 หยวน”
เมื่อเห็นสายตาประหลาดใจของโจวเฟยหย่า เธอจึงอธิบายว่า
“ฉันมีญาติคนหนึ่งเป็นครูที่โรงเรียนเต้นรำในเมืองจิง ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์พวกเขามีการแสดง ต้องใช้ผ้าพันคอสวย ๆ เยอะเลย”
โจวเฟยหย่ายิ้มนิดหนึ่ง “ได้สิ พอฉันลาหยุดจะโทรไปถามป้าลูกพี่ลูกน้องให้”
เธอไม่เชื่อข้ออ้างของซ่งลี่ลี่ เดาว่าอีกฝ่ายแค่อยากซื้อมาขายต่อผ้าพันคอ