กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ความโกรธทั้งหมดของโจวเฟยหย่าในชั่วพริบตาก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม สายตาของเธอเหลือบไปมาอย่างลนลาน พูดตะกุกตะกักว่า
“ป้ายไม้...ป้ายไม้อะไรกัน? ฉันไม่รู้เรื่อง”
แต่ในใจเธอกลับร้อนรนจนแทบคลั่ง จบแล้ว จบแล้ว เจ้าหนี้ตามมาถึงประตูบ้านแล้ว
แต่เธอไม่มีทางคืนได้เลย! ป้ายไม้นั้นกลายเป็นมิติวิเศษ ข้างในเต็มไปด้วยสินค้าจนแน่นขนัด!
พอคิดว่าตัวเองได้เปรียบเขามากมายขนาดนั้นโดยไม่ได้ตอบแทนอะไร โจวเฟยหย่าก็รู้สึกผิดจนใจฝ่อขึ้นมาทันที
แม้เขาจะเรียกชื่อบ้านนอก ๆ ของเธอ เธอก็ไม่โกรธแล้ว เรียกก็เรียกเถอะ ขอแค่อย่ามาขอป้ายไม้จากเธอเป็นพอ
เสิ่นกั๋วเฉียงเคยทำงานสืบราชการลับ พอเห็นท่าทางของสาวคนนี้ก็รู้ว่ากำลังโกหก เขาเม้มริมฝีปากแล้วอธิบายว่า