กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“วางใจเถอะ สาวสวยหน้าตาดีขนาดนี้ ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วมาอีก ฉันก็ยังจำเธอได้!” เสื้อเชิ้ตลายดอกเริ่มพูดเล่น
มาถนนเถาครั้งนี้ โจวเฟยหย่าใส่กระโปรงแดงกับรองเท้าหนังหัวมน ผมมัดเป็นหางม้า เทียบกับสภาพซอมซ่อเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน
เธอไม่ได้เอาคำพูดของเสื้อเชิ้ตลายดอกมาใส่ใจจริง ๆ แต่คำพูดตามมารยาทก็ยังต้องพูด เผื่อคราวหน้าต้องมาซื้อของอีก
ออกจากถนนเถามา โจวเฟยหย่าก็หาที่ลับตาคนเอาของทั้งนาฬิกาดิจิทัล 40 เรือนกับเครื่องเล่นเทปพกพาใส่เข้าไปในมิติวิเศษจนหมด
จากนั้นเธอเข้าไปที่สถานีรถไฟซื้อตั๋วของพรุ่งนี้ แล้วค่อยเดินเอื่อย ๆ กลับไปที่เรือนรับรอง
แต่พอเธอก้าวเข้าไปในเรือนรับรองก็พบว่ามีตำรวจกำลังสืบสวนคดีอยู่ข้างใน