กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โจวเฟยหย่าเลยวัยที่จะมานั่งฟังใครสั่งสอนไปนานแล้ว โดยเฉพาะจากคนหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอตั้งหลายปี (ในทางจิตใจ)
ที่สำคัญที่สุดคือคนหนุ่มที่เธอค่อนข้างชอบพอคนนี้ ทำให้เธอทั้งอายทั้งขวยขึ้นมาทันที
พร้อมกับมีความหงุดหงิดผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอยิ้มที่ริมฝีปากแต่ตาไม่ยิ้ม ถามว่า “สหายเสิ่น คุณยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม”
เสิ่นกั๋วเฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเผลอถามต่อ “สหายโจวยาตั้น คุณรู้ได้อย่างไร”
โจวเฟยหย่าหัวเราะหึ ๆ ในใจคิดว่าแค่ปากแบบนี้ของนายก็หาภรรยาไม่ได้หรอก
แล้วออกปากแนะนำด้วยความหวังดี “ต่อไปเวลาดูตัว พูดน้อย ๆ หน่อย”
ใบหน้าดำ ๆ ของเสิ่นกั๋วเฉียงร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เขาเผลอพูดว่า “ผมไม่ดูตัว”