กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอแม่หวังได้ยินคำนี้ก็รู้สึกเหมือนฟ้าหมุนดินคว้าง สมองหึ่งอื้อ
ริมฝีปากเธอสั่น ใบหน้าซีดเผือด อยากจะโผเข้าไปปิดปากโจวเฟยหย่า แต่ทั้งตัวกลับอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
“หุบ หุบปาก แกหุบปาก!”
ทั้งตะโกนทั้งกวาดตามองไปรอบ ๆ ท่าทางเหมือนขโมยที่ใจไม่สุจริต จากนั้นก็จ้องเขม็งมาอย่างดุร้าย
“คนบ้าที่ไหนกันมาพูดเหลวไหล? เชื่อไหมว่าฉันจะหาคนส่งแกไปโรงพยาบาลประสาท?”
โจวเฟยหย่ายกคิ้วขึ้น
เมื่อครู่เห็นร่างผอมบางของหญิงชราคนนี้โซซัดโซเซ ราวกับจะหมดสติอยู่ร่อมร่อม เธอยังคิดว่าตัวเองพูดแรงเกินไปเสียอีก
ยังไงก็ตาม ความผิดไม่ควรลามไปถึงพ่อแม่ คนที่ทิ้งภรรยาที่อยู่กินด้วยกันมาตอนจนคือหวังจินซาน ไม่ควรลากคนอื่นมาเกี่ยวด้วย
แต่ตอนนี้เห็นแล้ว หึ เสือกระดาษก็กัดคนเป็นเหมือนกัน