กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอสองประโยคนี้หลุดออกมา สามคนตระกูลหวังก็หน้าซีดเป็นไก่ตาแตก สีหน้าดูแย่ลงจนเห็นได้ชัด
หน้าผอม ๆ ของหวังจินซานแดงเถือกด้วยความอับอาย แล้วก็ซีดขาว ริมฝีปากขยับพะงาบ ๆ พูดไม่ออก
พ่อหวังผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวก็สีหน้าไม่ดี เขาคิดจะใช้ตำรวจขู่ไล่ผู้หญิงบ้านนอกคนนี้ให้หนีไป ไม่คิดว่าจะกลับถูกข่มขู่เสียเอง
เทียบกันแล้ว แม่หวังทั้งตกใจทั้งแค้น พูดพล่อยออกมาโดยไม่ยับยั้งปาก
“แกอย่าเอาเรื่องนี้มาโยนให้ลูกชายฉัน พวกคนบ้านนอกอย่างพวกแกก็ชอบชายหญิงมุดเข้าไปในไร่ข้าวโพดด้วยกันบ่อย ๆ ใครจะไปรู้ว่าแกไปกุ๊กกิ๊กกับใครมาบ้าง!”
คำพูดนี้ไม่ใช่แค่ร้ายกาจ แต่แทบจะฆ่ากันให้ตายทั้งเป็น
แม่หวังไม่เพียงปฏิเสธความสัมพันธ์ระหว่างหวังจินซานกับโจวเฟยหย่าจนหมดสิ้น ยังใส่ร้ายเธออย่างสุดขีด