เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第167章 เรื่องราวที่ถูกปิดตายมาสามสิบปี! สร้างแสงสว่างที่ไม่มีวันดับสูญ
เมื่อทั้งสองผลักบานประตูไม้ที่ดูเก่าคร่ำคร่าเข้าไป เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับก็ดังขึ้น พร้อมกับจังหวะเพลงเต้นรำยุคเก่าในห้องโถงที่กำลังบรรเลงถึงท่อนสุดท้ายพอดี
ดนตรีเงียบลง คุณปู่จางหยุดฝีเท้าลงอย่างช้าๆ แล้วหันกลับมา
เขาเห็นทั้งสองคน แต่ดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย บนใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนนั้นมีความสงบนิ่งราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงสัจธรรมของโลก
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ใช้สายตาบุ้ยใบ้ไปยังที่นั่งข้างฟลอร์เต้นรำ
ทั้งสองเดินเข้าไปนั่งอย่างแผ่วเบา
ภายในห้องเต้นรำเงียบสงัด มีเพียงพวกเขาสามคน บรรยากาศดูอึดอัดและหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก
เร่อปารู้สึกประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเริ่มบทสนทนาอย่างไร
ซูหรานรับรู้ได้ถึงความกระวนกระวายของเธอ และสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของเธอยังคงเย็นเฉียบ