กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดของชีวิต แต่คือการถูกลืม
แสงสุดท้ายของยามเย็นย้อมผืนหิมะกว้างใหญ่ให้กลายเป็นสีทองแดงที่ดูอ่อนโยน
แม้ “หิมะสีทอง” ที่ซูหรานเนรมิตขึ้นด้วยมือตัวเองจะจางหายไปในอากาศแล้ว แต่ความโรแมนติกอันล้ำลึกนั้น รวมถึงสัมผัสเย็นเยียบของเกล็ดหิมะที่แตะบนริมฝีปาก ยังคงประทับแน่นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเร่อปา
“ไปกันเถอะ ข้างนอกหนาว เข้าบ้านกันก่อน”
“ว้าว หอมจังเลย!”
ในห้องครัว พี่เฉียงเริ่มเตรียมเมนูเด็ดอย่าง ‘ห่านตุ๋นหม้อเหล็กสไตล์ตงเป่ย’ กลิ่นหอมเข้มข้นลอยฟุ้งออกมาเป็นสาย
ถึงตอนนี้ ซูหรานและเร่อปาถึงได้รู้ว่าพี่เฉียงไม่เพียงแต่เป็นไกด์และคนขับรถเท่านั้น แต่ยังควบตำแหน่งพ่อครัวอีกด้วย