กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 เพลงนี้ขอมอบให้แด่ใครคนหนึ่ง และเมืองเมืองหนึ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเร่อปาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองถูกห่มด้วยผ้าห่มผืนหนา ส่วนซูหรานที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆ กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวล รีบลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะพบว่าซูหรานกำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรบางอย่างในครัวเล็กๆ
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ซูหรานก็หันกลับมา แววตาที่มองเร่อปานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ตื่นแล้วเหรอ? ไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”
“ซูหราน...”
เธออ้าแขนออก ปากยื่นอย่างแง่งอนด้วยความน้อยใจ “เมื่อคืนฉันฝัน ฝันว่าคุณทิ้งฉันไป...”
ซูหรานเดินเข้าไปกอดเธอพลางหัวเราะ “ทำไม ฝันว่าฉันนอกใจเหรอ?”